กล่องความทรงจำที่ล้ำค่า... #MyExteenBlog
posted on 05 Dec 2011 04:58 by kibummiสวัสดี~ *สะกิด*
เอ็กซ์ทีน... เธองอนเราเหรอ หันมาหน่อยสิ! *สะกิดอีกสักที*
ขอโทษที่หายไป ขอโทษที่ไม่ได้แวะเวียนมาหา...
*ในที่สุดเอ็กซ์ทีนเธอก็หันมาระบายยิ้มบางๆให้เรา* >,<
เธอถามเราเหรอว่า... เรากลับมาที่นี่ทำไม?
นั่นสินะ.. เราเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันขอโทษนะ...แต่สิ่งที่เราบอกได้เต็มปากเต็มคำคือ...
เวลาที่เราเหงาหรือคิดถึงบางสิ่งที่ขาดหายไปเรากลับคิดถึงเธอคนแรก...
เอ็กซ์ทีน~เธอรู้ไหมว่าเราน่ะแอบมาหาเธอหลายครั้งแล้วนะ แต่เราดันไม่เคยเรียกเธอ
เธอก็เลยไม่ได้รู้ความรู้สึกและเรื่องเล่าต่างๆที่เราชอบเล่าให้เธอฟังเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อก่อน... ?
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเรารู้จักกันมาได้หลายปีแล้วนะเนี่ยคงเพราะไอ้เวลามันไม่เคยหยุดวิ่ง
ย้อนเวลากลับไปแล้วน่าขำเนอะ เราแค่เด็กผู้หญิงคนนึงที่พร่ำเพ้ออะไรก็ไม่รู้ให้เธอฟัง
แต่เธอก็รับฟังมันอย่างตั้งใจ แถมยังพาเพื่อนๆคนอื่นมาช่วยฟังอีก ประจานเราใช่ป่ะ!!
เราเคยร้อนรน อยากจะบอกเล่าหลายๆอย่างให้เธอฟัง แม้อินเตอร์เน็ตเราเล่นไม่ได้
แต่เราก็สู้อุตส่าห์วิ่งไปร้านเน็ตเพื่อตะโกนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจให้เธอฟัง
โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า... สิ่งที่เราเล่าให้เธอฟังในวันนั้น มันทำให้เรายิ้มกว้างได้ในวันนี้~
เฟซบุ๊ค ... คือเพื่อนใหม่ที่ทำให้เราต้องห่างกัน...
เราค่อยๆลืมเธอ เราไม่เล่าอะไรให้เธอฟังเลย จะมาบ้างก็แค่วันสำคัญ
แต่เรากลับเล่าให้เฟซบุ๊คฟังทุกวัน... ตอนนั้นเธอน้อยใจใช่หรือเปล่า??
เรากับเฟซบุ๊คสนิทกันมากในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่เธอรู้ไหม?
ในวันนึง... เฟซบุ๊คก็เปลี่ยนไป... เฟซบุ๊คกลายเป็นใครอีกคนที่เราไม่เคยรู้จัก
เรากลัวเฟซบุ๊คที่แสนจะวุ่นวายและสอดรู้สอดเห็น เราจึงค่อยๆถอยห่างออกมา
ในเวลานั้นเราคิดถึงเธอ เรากลับมาหาเธอบ่อยๆ แต่เราก็เหนื่อยเกินกว่าจะเล่าอะไรให้ฟัง
ทวิตเตอร์ ... ก้าวเข้ามาในช่วงเวลาที่เรากำลังเอือมระอาเฟซบุ๊ค
เราค่อนข้างถูกใจเพื่อนใหม่คนนี้อยู่ไม่น้อยเลยล่ะ!!
เราสามารถพูดระบายความรู้สึกของเราได้ เพียงแค่ปล่อยมันออกไป
ทวิตเตอร์รับฟังเราทุกอย่าง เราจึงสบายใจเมื่อมีเขา...
แต่ในวันนี้... ทวิตเตอร์เองก็เริ่มจะเปลี่ยนไปเหมือนกัน
มีเงื่อนไขมากมายที่ทำให้เราไม่สามารถพูดบางสิ่งได้
ทวิตเตอร์ทำให้เราน้อยใจบ่อยๆ ทวิตเตอร์ทำให้เรารู้สึกโหยหาในบางที...
บางครั้งเราจึงเพียงนั่งมองผู้คนผ่านไปมาโดยที่ไม่มีความรู้สึกอยากจะพูดอะไรเลย...
เอ็กซ์ทีนจ๋า~ เมื่อกี้เราเพิ่งร้องไห้~
เราร้องไห้เพราะเราคิดถึงบางอย่างที่เธอคุ้นเคยดี
เราคิดถึงมาก... และเราก็คิดถึงเธอขึ้นมา
ทันทีเรากลับมาหาเธอ.. กลับมาเพื่อมองหาสิ่งนั้นที่เราเคยเล่าให้เธอฟัง
แต่เราก็สู้อุตส่าห์วิ่งไปร้านเน็ตเพื่อตะโกนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจให้เธอฟัง
โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า... สิ่งที่เราเล่าให้เธอฟังในวันนั้น มันทำให้เรายิ้มกว้างได้ในวันนี้~
เฟซบุ๊ค ... คือเพื่อนใหม่ที่ทำให้เราต้องห่างกัน...
เราค่อยๆลืมเธอ เราไม่เล่าอะไรให้เธอฟังเลย จะมาบ้างก็แค่วันสำคัญ
แต่เรากลับเล่าให้เฟซบุ๊คฟังทุกวัน... ตอนนั้นเธอน้อยใจใช่หรือเปล่า??
เรากับเฟซบุ๊คสนิทกันมากในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่เธอรู้ไหม?
ในวันนึง... เฟซบุ๊คก็เปลี่ยนไป... เฟซบุ๊คกลายเป็นใครอีกคนที่เราไม่เคยรู้จัก
เรากลัวเฟซบุ๊คที่แสนจะวุ่นวายและสอดรู้สอดเห็น เราจึงค่อยๆถอยห่างออกมา
ในเวลานั้นเราคิดถึงเธอ เรากลับมาหาเธอบ่อยๆ แต่เราก็เหนื่อยเกินกว่าจะเล่าอะไรให้ฟัง
ทวิตเตอร์ ... ก้าวเข้ามาในช่วงเวลาที่เรากำลังเอือมระอาเฟซบุ๊ค
เราค่อนข้างถูกใจเพื่อนใหม่คนนี้อยู่ไม่น้อยเลยล่ะ!!
เราสามารถพูดระบายความรู้สึกของเราได้ เพียงแค่ปล่อยมันออกไป
ทวิตเตอร์รับฟังเราทุกอย่าง เราจึงสบายใจเมื่อมีเขา...
แต่ในวันนี้... ทวิตเตอร์เองก็เริ่มจะเปลี่ยนไปเหมือนกัน
มีเงื่อนไขมากมายที่ทำให้เราไม่สามารถพูดบางสิ่งได้
ทวิตเตอร์ทำให้เราน้อยใจบ่อยๆ ทวิตเตอร์ทำให้เรารู้สึกโหยหาในบางที...
บางครั้งเราจึงเพียงนั่งมองผู้คนผ่านไปมาโดยที่ไม่มีความรู้สึกอยากจะพูดอะไรเลย...
เอ็กซ์ทีนจ๋า~ เมื่อกี้เราเพิ่งร้องไห้~
เราร้องไห้เพราะเราคิดถึงบางอย่างที่เธอคุ้นเคยดี
เราคิดถึงมาก... และเราก็คิดถึงเธอขึ้นมา
ทันทีเรากลับมาหาเธอ.. กลับมาเพื่อมองหาสิ่งนั้นที่เราเคยเล่าให้เธอฟัง
เพียงแค่เรามาหาเธอ.. เธอก็โอบกอดเราด้วยภาพความทรงจำเหล่านั้น
เวลาที่อารมณ์แบบนี้เราจะกลับมาหาเธอทุกครั้งเลย... งี่เง่าจัง~
บางเรื่องราวแม้ว่าจะผ่านมาเป็นปีๆแต่พอได้อ่านแล้วภาพและความรู้สึกกลับชัดเจน...
เหมือนได้กลับไปวิ่งเล่นอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง เราควรเสียสละเวลาสักชั่วโมง
เพื่อนั่งถ่ายทอดความรู้สึกที่อยากจะเก็บไว้ให้เธอฟังสินะเพราะเธอช่วยเราได้จริงๆ :))
เวลาที่อารมณ์แบบนี้เราจะกลับมาหาเธอทุกครั้งเลย... งี่เง่าจัง~
บางเรื่องราวแม้ว่าจะผ่านมาเป็นปีๆแต่พอได้อ่านแล้วภาพและความรู้สึกกลับชัดเจน...
เหมือนได้กลับไปวิ่งเล่นอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง เราควรเสียสละเวลาสักชั่วโมง
เพื่อนั่งถ่ายทอดความรู้สึกที่อยากจะเก็บไว้ให้เธอฟังสินะเพราะเธอช่วยเราได้จริงๆ :))
ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา
ขอบคุณที่เธอคอยรองรับและกักเก็บเรื่องราวและความรู้สึกของเรา
ขอบคุณที่ทำให้ยิ้มได้อีกครั้งแม้จะเพิ่งเสียน้ำตามาหยกๆ
ขอบคุณที่ช่วยสร้างมิตรภาพของเรากับอีกหลายๆคนที่ได้เจอกันที่นี่
สำหรับคนอื่น...
เธออาจถูกมองว่าเป็นเพียงแค่พื้นที่ปล่อยพลังบ้าบอของเด็กติ่งบ้าเกาหลีและผญ.จิ้นวายคนหนึ่ง
แต่สำหรับเรา... เธอคือกล่องความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุด
คิบอมมิดอทเอ็กซ์ทีนดอทคอม ♥
ลองกลับไปหาเอ็กซ์ทีนของคุณในช่วงเวลาเก่าๆดูสิ
แล้วคุณจะรู้ว่าเอ็กซ์ทีนคือเพื่อนที่ดีมากแค่ไหน :))
Tags: exteen, kibummi2 Comments